Losgelaten
Ik heb het contact verbroken met mijn 2 dochters. Ze hebben beiden een psychiatrische stoornis. Veel jaren hulpverlening, opnames en crisis. Ook goede stabiele perioden. Het verhaal is dat ze ongeveer tot hun 15e 16e verjaardag normaal en gezond waren, tot de ziekte bipolair erbij kwam. Het koste veel energie en na zoveel discussies en onenigheid heb ik besloten om ze los te laten. Oudste is 25 jaar en woont met 24 uur begeleiding en de jongste is 19 en woont nu tijdelijk op kamers.
Mijn dochters besloten op eigen leven te leiden, geen medicatie in te nemen, geen eerlijke gesprekken met hulpverlening voeren en mij tocht voor alle goeds blijven vragen. Financieel heb ik veel te leiden gehad.
Ik deed veel voor ze. Ik ben moe en ik kwam tot het besef dat ik dood kan gaan en ze op eigen benen met hulpverlening moeten leren omgaan.
Ik ben nu 10 jaar bezig. Hun vader is na de echtscheiding vaak ook door ziekte afwezig.
Het gaat tegen mijn instinct maar ik voel dat ik ze los moet laten en op afstand steunen.
Ze zijn anders met de houding “mama los het op” . Onvolwassen gedrag en onverantwoordelijk. Ondanks alles wat ze voor hun 16e jaar thuis hebben geleerd. Een deel ziekte en andere is gedrag.
R.