Forum

Heb je zelf – persoonlijk of beroepsmatig – ervaring met het thema verbroken contact tussen ouder en kind, of heb je om andere redenen belangstelling voor dit thema? Op dit forum kun je voorbeelden bekijken van opmerkingen, vragen en suggesties die zijn binnengekomen. Ook kun je zelf meepraten.

Om te zorgen dat het forum voor alle bezoekers een veilige plek is, plaatst de redactie alle bijdragen onder pseudoniem. Wil je een vraag, opmerking of suggestie plaatsen? Mail je bijdrage dan naar info@verbrokencontact, onder vermelding van ‘forum’. De redactie beslist over plaatsing.

 

Hartelijk dank!

Anita Drost

 

 

Rouwen om een levende moeder 3

Posted by on feb 12, 2019 in Rouw | 0 comments

Beste S., Ach, wat jammer voor jou. Dat verdien je niet. Ik zit met een soortgelijke situatie. Ik heb recent besloten te breken met mijn hele familie. Ik ben nog maar een tweetal weken weg in mijn hoofd, maar het lijkt erg surreëel en soms moet ik me herinneren dat dit mijn realiteit is. Het is waanzin. Ik heb al jaren geleden gebroken met mijn vader en de familie langs zijn kant. Hoewel ik bijna elke dag aan hem denk, was mijn leven toch wel simpeler en minder pijnlijk. Nu heb ik gebroken met mijn moeder, mijn zus en mijn tante. Ik heb nog een broer, maar die zal de kant kiezen van mijn moeder. Als er wat aan de hand is, dan kiest hij daar altijd voor. Hoewel ik niet wil spreken van ‘kanten’, omdat dit dan overkomt als een machtsspel. Wat dit is voor mijn familie. De macht over mij krijgen. Mijn moeder is een narcist, en ik geloof sinds recent dat mijn zus dat ook is. Ik ben een vrouw van 44 jaar, ook geen kinderen, maar wel een partner waar ik al 27 jaar bij ben. Onlangs ging ik bij haar op bezoek en vroeg ik of ik even kon praten met haar. Een week daarvoor had ze me afgesnauwd aan de telefoon en had ik gezegd: ik ga dicht leggen, waarom doe jij zo? En ze had me niet terug gebeld. Terwijl ik vond dat zij dat wel moest doen, want zij had mij afgesnauwd.. maar dat deed ze niet. Dus probeerde ik te praten met haar een week later, maar ze werd heel agressief. Ik dacht: ik ben hier weg en deed op mijn gemak en heel rustig en kalm mijn jas en sjaal aan. Ze stond nog te snauwen naar mij, met haar tanden ontbloot. Ik dacht er nog aan haar te filmen.. ik wist niet wat ik zag. Toen ik doorging zei ik tegen haar: Ik zou willen, ondertussen, dat je eens nadenkt over je houding naar mij. En ik trok de deur achter me dicht. Ze was ra-zend kwaad. Ik wou gewoon rustig praten met haar.. niets meer, niets minder. Twee dagen later moest ik naar een feestje voor haar verjaardag en ik had er al op toegezegd. Ik ben er dus ook naartoe gegaan. Geen enkel verontschuldiging. Ze gaf mij een lieve kus, alsof de zaak daarmee was afgedaan. Dat was de laatste keer dat ik haar zag. Dan drie dagen later was het echt haar verjaardag. Ik belde niet. Diezelfde avond kreeg ik een telefoon van mijn zus. Verwijtend, minachtend. Niet willen luisteren, geen empathie. Ik verdedigde mezelf dat het geen naam had. Normaal gezien laat ik me altijd de grond inboren, maar deze keer wist mijn zus niet waar ze het had! Er kwam een enorme kracht naar boven. Mijn moeder had tegen haar verteld dat ik zeer agressief was en met de deuren sloeg. Na dat gesprek dacht ik: genoeg! Ik kan niet dit niet meer. Ik heb alles geprobeerd. Er is geen weg terug en er is geen weg vooruit. Het is bijzonder pijnlijk. Maar ik heb nog geen traan gelaten. En ik hou van mijn familie. Ze zijn altijd belangrijk voor mij geweest. Mijn raad aan jou: kap ermee. Nu en voor altijd. Probeer...

read more

Oproep LINDA.

Posted by on jan 16, 2019 in De breuk | 0 comments

Ben je gescheiden en zegt je gevoel dat het beter is als je kind zijn/haar vader niet meer ziet? Kies je er daarom voor om het contact tussen je kind en je ex voorlopig niet toe te staan, hoe moeilijk dat misschien ook is uit te leggen aan de buitenwereld? LINDA. Magazine komt graag in contact met moeders die deze keuze hebben gemaakt en hun verhaal in LINDA. willen delen. Voor aanmelding en/of vragen kun je mailen naar katjateunissen@yahoo.com.

read more

Rouwen om een levende moeder 2

Posted by on jul 5, 2018 in Opkrabbelen en herstel, Rouw | 0 comments

Hallo, je zegt precies hoe het voelt … rouwen om je eigen levende moeder. Mijn ouders leven beiden nog, maar zij leggen geen contact meer met mij. Ik heb er veel verdriet van. Maar dit verdriet heb ik misschien al van mijn negen jaar … Gelukkig heb ik al jaren een heel mooi gezin, ik ben geliefd en ik ben een onafhankelijke, zeer empathische vrouw van 46jaar. S.

read more

Rouwen om een levende moeder 1: lotgenoten gezocht

Posted by on apr 23, 2018 in Opkrabbelen en herstel, Rouw | 0 comments

Ik heb een erg narcistische psychotische jaloerse moeder en ze claimde me erg, ook manipuleren, dan weer even lief en paaien en dan weer kil en kleinerend doen naar mij toe. Als dingen niet gaan op haar manier, straft ze me. Zo ook afgelopen oktober…ze heeft in oktober 2017 het contact weer eens met mij verbroken. Ik loop hiervoor weer bij een psychologe (de klap doet erg pijn en voel me nu echt een wees en voel een leegte maar ook erg bevrijd gevoel). Dit doet me wel goed, even mijn gal kunnen spuwen en wat technieken leren hoop ik hoe ermee om te gaan. We wonen ook nog eens in dezelfde stad mn moeder en ik. Mocht ze weer wanneer het haar uitkomt na maanden bellen, ga ik het contact niet meer hervatten, wat ik normaal altijd wel deed. Ik lijd hieronder en ik stap nu eens echt uit deze cirkel. Ben me nu ah voorbereiden qua informatie mocht ze ineens overlijden tijdens onze breuk, wat dan etc etc. Het is zo jammer dat ik zo een moeder heb, ondanks dat hou ik van haar (helaas heeft zij mij dit nooit kunnen zeggen) en daarnaast ben ik ook ongepland maar ook ongewenst en wilde ze me afstaan, dat heb ik ook vaker in mn jeugd moeten aanhoren. Al met al, nu pas adem ik weer en doe ik dingen op mijn manier en hierdoor leer ik mezelf nog beter kennen en hef ik blokkades op waardoor dingen meer gaan stromen. Dat voelt weer goed. Maar de pijn en breuk ben ik aan het verwerken en realiseer me dat ik in een rouwproces zit voor een levende moeder. Zelf ben ik een 48 jarige dame, zonder partner en zonder kinderen maar ook zonder verdere familie. Scheelt dat ik dit gewend ben en dat maakte me en maakt me ook sterk(er). Ik ben verder erg positief en doe veel leuke dingen met vrienden en kennissen, ga er veel op uit, heb een stabiel leven en ben een echte levensgenieter en bourgondiër. Daarin voel ik me weer gezegend. Ik zou graag in contact komen met andere...

read more

Niet om gevraagd

Posted by on apr 23, 2018 in Opkrabbelen en herstel, Wat te doen... | 0 comments

Dank voor je boek. Het heeft mij erg geholpen enigszins grip te krijgen op de rollercoaster van gevoelens en emoties, waar ik ongevraagd in beland ben. Mijn zoon van 17 jaar is uit het contact met zijn vader gegaan. Op uitnodigingen van zijn vader gaat hij niet in. Zijn vader en ik zijn 8 jaar uit elkaar. Vanuit een co-ouderschap, heeft mijn zoon (toen nog 16 jaar) ervoor gekozen om bij zijn vader te gaan wonen. Dat heeft ongeveer vier maanden stand gehouden, totdat de bom barstte. Hij woont nu een klein jaar bij mij. Ik ervaar het dragen van de verantwoordelijk van ons kind op mentaal en emotioneel vlak, als zwaar. Een kind van deze leeftijd die hiervoor kiest, komt naar mijn weten niet vaak voor. Ik ben op zoek naar de groep ouders die in een soortgelijke situatie zitten en/of literatuur over ‘die andere ouder’, die gekozen wordt, niet omdat je kind zo graag bij jou wil zijn, maar omdat hij weg wil bij die andere ouder. Mijn zoon heeft geen complexe scheiding meegemaakt en er is geen sprake van ernstige problematiek bij ouders. Ik heb van begin af aan goed contact gehad met de vader van mijn zoon. Dit contact is door de breuk met tijden flink onder spanning komen te staan en we vinden  beiden steeds weer de bereidheid om spanningen op te lossen. Wat mij bezig houdt is dat je als ‘overgebleven ouder’ na de breuk in een rol/positie komt waar je zelf niet om gevraagd hebt of invloed op gehad hebt. En hoe ik vanuit mijn positie kan bijdragen, zodat mijn kind de weg terug naar zijn vader kan...

read more

Verbroken contact vader en zoon (15) na scheiding

Posted by on feb 15, 2018 in Algemeen, Opkrabbelen en herstel, Wat te doen... | 0 comments

 Ik ben moeder van een zoon van 15 jaar. Zijn vader en ik zijn 10 jaar     geleden gescheiden en hij zag zijn vader twee keer per week. Een man met     een alcohol- en drugsprobleem. Uiteraard is mijn zoon altijd loyaal     geweest en ik heb contact altijd gestimuleerd en mogelijk gemaakt.     Totdat mijn zoon zelf dingen ging ontdekken, zien en ervaren.     Ik hoef niet in details te treden… anderhalf jaar geleden heeft mijn     zoon zelf het contact verbroken en hij is daar heel stellig in. We     kunnen er goed over praten en hij weet dat ik hem steun in zijn besluit     – ook als hij het contact wil herstellen.     Geen contact met zijn vader doet hem zichtbaar goed. Hij is stabieler,     gezonder, vrolijker… maar ik weet ook dat er pijn en verdriet onder     zitten. Zonder er té vaak naar te vragen, houd ik een vinger aan de     pols. Maar ik ben óók bang dat ik het niet goed doe.     Kort geleden heeft mijn zoon onverwacht een brief aan zijn vader     geschreven waarin hij een poging doet het contact te herstellen. De deur     op een piepklein kiertje heeft gezet. Zijn vader heeft daar zó     ‘verkeerd’ op gereageerd dat die deur weer heel snel dicht is     gegaan. Au.     Enerzijds ben IK heel blij dat het contact is verbroken want mij leven     is er een stuk rustiger door geworden. Anderzijds weet ik dat ik invloed     zou kunnen uitoefenen door het gesprek aan te gaan. Mijn gevoel zegt dat     mijn zoon zich afsluit uit zelfbescherming en dat ik erop moet     vertrouwen dat hij zelf aangeeft wanneer hij weer zo ver is….     Pfff… zit ik hier mijn hele verhaal te vertellen… Wat is mijn vraag?     Bij wie kan ik terecht voor tips/advies hierover. De meeste info is     gericht op volwassen kinderen. Ik denk dat het voor mijn zoon van belang     is dat ik hem NU al op de juiste manier help en...

read more

Wat te doen…

Posted by on feb 13, 2018 in Wat te doen... | 0 comments

Het contact tussen ouder(s) en kind is verbroken. Maar wat als er kleinkinderen zijn? Wat betekent de breuk voor broers, zussen en andere familieleden? Hoe ga je om met familiefeesten en andere feestdagen? En wat als er iemand ziek wordt of overlijdt?

read more

De breuk

Posted by on feb 13, 2018 in De breuk | 0 comments

Ook als de breuk tussen ouders en hun volwassen kind als een donderslag bij heldere hemel wordt ervaren, blijkt er vaak toch een lange aanloopperiode te zijn geweest, met zichtbare en onzichtbare barsten in de relatie. Wat wil degene die breekt vertellen? Was breken een bewuste keuze of had de breker het gevoel niet meer anders te kunnen? En geeft breken rust of veroorzaakt het nog meer leed?

read more

Hulp of lotgenotencontact: reactie

Posted by on feb 13, 2018 in Opkrabbelen en herstel, Rouw | 0 comments

Om maar meteen op je vraag in te gaan: in Nederland bestaan voor zover ik weet geen lotgenotengroepen voor kinderen en slechts weinig voor ouders, hoewel ik uit de mails van lezers merk dat er wel veel vraag naar is. Mensen lijken in ons land vooral op internetfora en in Facebookgroepen ervaringen uit te wisselen. Zelfregiecentrum De Kentering in Nijmegen heeft aangeboden om als contactpunt te fungeren voor mensen in het hele land, die geen contact meer hebben met hun kind(eren), vader en/of moeder. Ik hoop dat je langs deze weg of op een andere manier mensen vindt met wie je echt kunt praten over wat je bezighoudt. Heel veel sterkte...

read more

Hulp of lotgenotencontact

Posted by on feb 13, 2018 in Opkrabbelen en herstel, Rouw | 0 comments

Een paar weken geleden heb ik contact gezocht met Slachtofferhulp Nederland, door ze de volgende mail te schrijven: “Vijf jaar geleden is onze middelste dochter, destijds 18 jaar, op een dag het huis uitgelopen en niet meer teruggekomen. Van de politie en uit eigen naspeuringen weten wij dat zij leeft, maar geen contact met ons wil. Omdat zij 18+ is wordt door de politie hier niets mee gedaan. Zij is dus niet officieel vermist. In het begin hebben wij vieren psychologische hulp gehad. Omdat dit gestopt is en niet meer vergoed werd ben ik op zoek naar lotgenotencontact of andere vormen van hulp. Er moet toch iets zijn aan hulp voor ouders van kinderen waar geen contact mee te krijgen is? Kunt u mij verder helpen?”     Slachtofferhulp kon mij niet helpen wat betreft lotgenotengroepen want zij doen alleen officiële vermissing, maar heeft mij  goed op weg geholpen met een aantal links. Waaronder de link http://www.rondjeschagen.nl/nw-823-7-8090/nieuws/introductiedag_contactgroep_hoop.html. Via deze link kwam ik terecht bij Ouders online en daar las ik onder aan de tekst, “mijn kind wil geen contact meer met mij”, over jouw boek! Ik heb het meteen besteld en al bijna uit. Prachtig! Wat ontzettend herkenbaar allemaal……. Maar hoe nu verder? Kun jij mij op weg helpen wat betreft lotgenotencontact?...

read more