Rouwen om een levende moeder 4

Beste, Ik voel met je mee inmiddels heb ik jaren verbroken met mijn gehele familie. Was op en af dan weer afstand nemen dan weer terug pak ze mij harder aan. Zij heeft gezorgd dat de hele familie een hekel aan mij kreeg en ook afstand van nam. Na vele sessies met psycholoog heb mezelf vertrouwen terug en mezelf staande weten te houden. Nu ligt mijn moeder in het ziekenhuis zelf hier werd ik niet over geïnformeerd via via heb ik dit te horen gekregen. Het raakte mij enorm was mij duidelijk hoe diep het zit. Sinds mijn kinderen jaren zwarte schaap van de familie. In de weekend ziekenhuis gebeld kreeg te horen dat mijn moeder op de cardiologie afdeling lag inmiddels is zij verhuisd naar de IC voor een hartoperatie. Vanochtend ging ik naar het ziekenhuis op de status op te vragen en uitgelegd dat ik de oudste dochter ben en niet geïnformeerd door de familie. Ik kon niet mijn moeder zien vond best schokkend omdat ik haar jaren niet gezien heb. De verpleegster stelde mij gerust dat mijn moeder aanspreekbaar was eo ik haar wilde zien ik zei ik laat het hierbij ik voelde me ook gerust. Bizar en heftig dat het zover moet komen mijn moeder en zusje zijn beide zwaar narcistisch/monsterlijk. Mijn zusje is een nakomeling en we schelen 16 jaar toen zij kwam moest ik het huis verlaten. Woonde vanaf mijn 16e op mezelf onervaren toen zo groen als gras. Inmiddels 52 jaar leven goed op rails geen kids en partner, leid een rustig mooi leventje ben erg dankbaar voor de stabiliteit heeft mij ook jaren gekost om op dit niveau te kunnen leven en dit pakt niemand van me af. Ik heb heel wat tranen gelaten rouwen om een levende moeder deed me goed. Bij mij komen alleen maar negatieve ervaringen naar boven wanneer ik aan mijn moeder denk. Heel veel jaren in schaamte geleefd nu durf ik erover te praten en ben zelf een boek aan het schrijven. Mooi forum....

Read More

Rouwen om een levende moeder 2

Hallo, je zegt precies hoe het voelt … rouwen om je eigen levende moeder. Mijn ouders leven beiden nog, maar zij leggen geen contact meer met mij. Ik heb er veel verdriet van. Maar dit verdriet heb ik misschien al van mijn negen jaar … Gelukkig heb ik al jaren een heel mooi gezin, ik ben geliefd en ik ben een onafhankelijke, zeer empathische vrouw van 46jaar....

Read More

Rouwen om een levende moeder 1: lotgenoten gezocht

Ik heb een erg narcistische psychotische jaloerse moeder en ze claimde me erg, ook manipuleren, dan weer even lief en paaien en dan weer kil en kleinerend doen naar mij toe. Als dingen niet gaan op haar manier, straft ze me. Zo ook afgelopen oktober…ze heeft in oktober 2017 het contact weer eens met mij verbroken. Ik loop hiervoor weer bij een psychologe (de klap doet erg pijn en voel me nu echt een wees en voel een leegte maar ook erg bevrijd gevoel). Dit doet me wel goed, even mijn gal kunnen spuwen en wat technieken leren hoop ik hoe ermee om te gaan. We wonen ook nog eens in dezelfde stad mn moeder en ik. Mocht ze weer wanneer het haar uitkomt na maanden bellen, ga ik het contact niet meer hervatten, wat ik normaal altijd wel deed. Ik lijd hieronder en ik stap nu eens echt uit deze cirkel. Ben me nu ah voorbereiden qua informatie mocht ze ineens overlijden tijdens onze breuk, wat dan etc etc. Het is zo jammer dat ik zo een moeder heb, ondanks dat hou ik van haar (helaas heeft zij mij dit nooit kunnen zeggen) en daarnaast ben ik ook ongepland maar ook ongewenst en wilde ze me afstaan, dat heb ik ook vaker in mn jeugd moeten aanhoren. Al met al, nu pas adem ik weer en doe ik dingen op mijn manier en hierdoor leer ik mezelf nog beter kennen en hef ik blokkades op waardoor dingen meer gaan stromen. Dat voelt weer goed. Maar de pijn en breuk ben ik aan het verwerken en realiseer me dat ik in een rouwproces zit voor een levende moeder. Zelf ben ik een 48 jarige dame, zonder partner en zonder kinderen maar ook zonder verdere familie. Scheelt dat ik dit gewend ben en dat maakte me en maakt me ook sterk(er). Ik ben verder erg positief en doe veel leuke dingen met vrienden en kennissen, ga er veel op uit, heb een stabiel leven en ben een echte levensgenieter en bourgondiër. Daarin voel ik me weer gezegend. Ik zou graag in contact komen met andere...

Read More

Niet om gevraagd

Dank voor je boek. Het heeft mij erg geholpen enigszins grip te krijgen op de rollercoaster van gevoelens en emoties, waar ik ongevraagd in beland ben. Mijn zoon van 17 jaar is uit het contact met zijn vader gegaan. Op uitnodigingen van zijn vader gaat hij niet in. Zijn vader en ik zijn 8 jaar uit elkaar. Vanuit een co-ouderschap, heeft mijn zoon (toen nog 16 jaar) ervoor gekozen om bij zijn vader te gaan wonen. Dat heeft ongeveer vier maanden stand gehouden, totdat de bom barstte. Hij woont nu een klein jaar bij mij. Ik ervaar het dragen van de verantwoordelijk van ons kind op mentaal en emotioneel vlak, als zwaar. Een kind van deze leeftijd die hiervoor kiest, komt naar mijn weten niet vaak voor. Ik ben op zoek naar de groep ouders die in een soortgelijke situatie zitten en/of literatuur over ‘die andere ouder’, die gekozen wordt, niet omdat je kind zo graag bij jou wil zijn, maar omdat hij weg wil bij die andere ouder. Mijn zoon heeft geen complexe scheiding meegemaakt en er is geen sprake van ernstige problematiek bij ouders. Ik heb van begin af aan goed contact gehad met de vader van mijn zoon. Dit contact is door de breuk met tijden flink onder spanning komen te staan en we vinden  beiden steeds weer de bereidheid om spanningen op te lossen. Wat mij bezig houdt is dat je als ‘overgebleven ouder’ na de breuk in een rol/positie komt waar je zelf niet om gevraagd hebt of invloed op gehad hebt. En hoe ik vanuit mijn positie kan bijdragen, zodat mijn kind de weg terug naar zijn vader kan...

Read More

Verbroken contact vader en zoon (15) na scheiding

 Ik ben moeder van een zoon van 15 jaar. Zijn vader en ik zijn 10 jaar     geleden gescheiden en hij zag zijn vader twee keer per week. Een man met     een alcohol- en drugsprobleem. Uiteraard is mijn zoon altijd loyaal     geweest en ik heb contact altijd gestimuleerd en mogelijk gemaakt.     Totdat mijn zoon zelf dingen ging ontdekken, zien en ervaren.     Ik hoef niet in details te treden… anderhalf jaar geleden heeft mijn     zoon zelf het contact verbroken en hij is daar heel stellig in. We     kunnen er goed over praten en hij weet dat ik hem steun in zijn besluit     – ook als hij het contact wil herstellen.     Geen contact met zijn vader doet hem zichtbaar goed. Hij is stabieler,     gezonder, vrolijker… maar ik weet ook dat er pijn en verdriet onder     zitten. Zonder er té vaak naar te vragen, houd ik een vinger aan de     pols. Maar ik ben óók bang dat ik het niet goed doe.     Kort geleden heeft mijn zoon onverwacht een brief aan zijn vader     geschreven waarin hij een poging doet het contact te herstellen. De deur     op een piepklein kiertje heeft gezet. Zijn vader heeft daar zó     ‘verkeerd’ op gereageerd dat die deur weer heel snel dicht is     gegaan. Au.     Enerzijds ben IK heel blij dat het contact is verbroken want mij leven     is er een stuk rustiger door geworden. Anderzijds weet ik dat ik invloed     zou kunnen uitoefenen door het gesprek aan te gaan. Mijn gevoel zegt dat     mijn zoon zich afsluit uit zelfbescherming en dat ik erop moet     vertrouwen dat hij zelf aangeeft wanneer hij weer zo ver is….     Pfff… zit ik hier mijn hele verhaal te vertellen… Wat is mijn vraag?     Bij wie kan ik terecht voor tips/advies hierover. De meeste info is     gericht op volwassen kinderen. Ik denk dat het voor mijn zoon van belang     is dat ik hem NU al op de juiste manier help en...

Read More

Hulp of lotgenotencontact: reactie

Om maar meteen op je vraag in te gaan: in Nederland bestaan voor zover ik weet geen lotgenotengroepen voor kinderen en slechts weinig voor ouders, hoewel ik uit de mails van lezers merk dat er wel veel vraag naar is. Mensen lijken in ons land vooral op internetfora en in Facebookgroepen ervaringen uit te wisselen. Zelfregiecentrum De Kentering in Nijmegen heeft aangeboden om als contactpunt te fungeren voor mensen in het hele land, die geen contact meer hebben met hun kind(eren), vader en/of moeder. Ik hoop dat je langs deze weg of op een andere manier mensen vindt met wie je echt kunt praten over wat je bezighoudt. Heel veel sterkte...

Read More